HoW????

How????
>>>ทำไม<<<
>>>อะไร<<<
>>>ต่อไป<<<
>>>ยังงัย<<<
สิ่งเหล่านี้มันมาเดินวนเวียนอยู่ในหัว
ถ้าเรารู้ว่าอนาคตเปนยังงัยก้อคงจาดีสิ เน๊อะ
เราจาได้รู้ว่า เราจาดำเนินชีวิตต่อไปยังงัย แบบไหน นานเท่าไหร่ เกิดอาราย
ทำไม** ทำไมต้องเปนแบบนี้ ทำไมต้องเปนอย่างนั้น ทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไมเปนคนอย่างงี้
อะไร**แร้วเราต้องทำอะไรหละ ถึงจาดีที่สุด ต้องทำอะไรถึงจาถูกต้อง เหมาะสม อะไรที่ทำหั้ยทุกคนพอจาย
ต่อไป**ต่อไป ต่อจากนี้ ชีวิตเราจาเปนยังงัย ต่อไปเราต้องอยู่ที่ไหน ต่อไปเราจาอยู่ยังงัย แร้วต่อไปจาเปนแบบไหน
ยังงัย**น่านแหละ!! แร้วเราควรจาทำตัว "ยังงัย"
เฮ่อออ...........
รู้สึกเบื่อ
รู้สึกหงุดหงิด
รู้สึกเซร็ง
รู้สึกเครียด
รู้สึกไม่พอใจ
รู้สึกอาย
รู้สึกเกลียด
รู้สึกกลัว
รู้สึกท้อ
รู้สึกอ่อนล้า
รู้สึกเศร้า
รู้สึกเหงา
รู้สึกอ้างว้าง
รู้สึกเสียใจ

ก้อแค่....รู้สึก
อยากจะ

รู้สึกรัก
รุ้สึกอิ่ม
รู้สึกพอ
รู้สึกกล้า
รู้สึกภูมิใจ
รู้สึกอบอุ่น
รู้สึกโปร่ง
รู้สึกดี
รู้สึกเปนสุข

ก้อได้แค่.....รู้สึก

ทำได้แต่เพียงแค่ "ฝัน" เท่านั้นหรอ
ต้องจริงจังดูบ้าง ต้องปรับปรุงดูบ้าง ต้องพยายามดูบ้าง
ต่อไป
ซักวัน
อาจม่ายช่าย
"เพียงแค่ฝัน"
แต่เกิดขึ้นจริง
เปน
"ป้จจุบัน"
ก้อเปนได้

จารอหั้ยถึงวันนั้น จาทำหั้ยเปนจริง

DiET MoDE (^0^)"

จามีครายเชื่อไม๊เนี่ยว่าหนึ่งปีที่ตั้งแต่เข้าธรรมศาสตร์มานำหนักกรูขึ้นมาเกือบ 10กิโล
----โอ้มายก๊อด----
ก้อดูได้จากการกินของกรูม่ายสามารถบรรยายได้หมด หนึ่งมื้อของคนทั่วไปข้าว1จานเพียงพอ ///กรูนี่ม่ายยยยยยยยย 1หม้อม่ายสะเทือนกระเพาะ นี่พูดจิงม่ายได้โม้ คำพูดจากปากแม่ในวันนึงที่ทำข้าวผัดกุ้งเปนอาหารเช้า "กินเข้าไปหมดได้ยังงัย ข้าวตั้งหม้อนึง นี่กินเปนทหารแระ ไปสงครามมาหรือลูกช้าน ตายๆๆม่ายมีครายเค้ากินกันเยอะขนาดนี้ คนงานเหนยังต้องอาย" ---บาดใจ---ทำงัยดี กินต่อแระกาน เสียดายของ มันเปนกิจวัตรอย่างนี้มาเกือบปี ///ถึงเวลาลดความอ้วนแระ ........ ประกาศทั่วบ้าน มะปรางจาลดความอ้วนอย่างจิงจัง เน้นอย่างจิงจังนับตั้งแต่วันนี้!!!! ทุกคนตะลึง นี่เปนการพูดครั้งที่สิบกว่าๆๆของมัน
----วันแรก----
ในเวลากินข้าวเย็น กรูม่ายกิน พ่อแม่ยัดเยียดกินหน่อยเถอะเด๋วปวดท้องนะ "ม่ายได้ บอกว่าจาลดความอ้วน"----(โห มันเอาจิง) ตกดึกเวลาที่พ่อแม่นอน ไฟจากตู้เย็นทำงานอย่างหนัก โดยการเปิดประตูตู้เย็นกว่าหลายสิบครั้ง มะปรางเอาทุเรียนมานั่งกินเล่น คิดในใจม่ายเปนไรทุเรียนก้อผลไม้ ต่อด้วยเค้กไอติมจากวันเกิดแม่ คิดในใจม่ายกินเด๋วเสียมันม่ายอร่อย ตบด้วยซาลาเปากะขนมจีบคิดในใจเด๋วแม่แย่งกินหมด จาอดกิน ----โอ๊ย อิ่มจัง นอนพักผ่อนดีก่า....
---วันที่สอง---
กินข้าวก้อได้ฟระ เด๋วตอนกลางคืนจาเปนเหมือนเมื่อคืนแย่ๆๆๆ กะว่าจากินกลางวันมื้อเดียว น่าน ทำได้วุ้ย ม่ายน่าเชื่อ...ออกไปข้างนอกดีก่าอยู่บ้านคิดแต่เรื่องกิน ออกไปกับเพื่อน เพื่อนชวนกินพิซซ่า //โหมดลดความอ้วนหายไปจากความคิดกรูชั่วขณะ// ภาพที่เหนคือ กรูนั่งกินพิซซ่าขอบชีส เพิ่มชีส ถาดใหญ่กับเพื่อนอยู่สองคน.......กลับบ้าน อิ่ม กินผลไม้ปิดท้ายดีก่าม่ายอ้วน-------ข้าวเหนียวมะม่วง
---วันที่สาม---
เปลี่ยนวิธีดีกว่า แบบเดิมท่าจาม่ายได้ผล กินเหมือนเดิม แต่เพิ่มการออกกำลังกาย ที่บ้านมีเครื่องวิ่ง----วิ่งได้เกือบสามนาที พอก่องๆๆเด๋วหักโหม ม่ายดี
----วันที่สี่----
กินเท่าเดิม (ทหารกัว) ออกกำลังอีกดีไม๊///โอ๊ย...ม่ายเอาแร้ว ปวดร้าวทั้งตัว (เมื่อวานแค่ สามนาที)
------ต่อมา------
แม่แนะนำหั้ยไปว่ายน้าม........เออจิง ทำไมม่ายคิด ลืมไปได้ ....ไปว่ายน้าม กลับมาเหนื่อยโคด วันนี้กุเอาจิงว่ายมาแทบตาย ม่ายกินข้าวแร้ว
เช้ามา ได้ผลน้ามหนักลด อย่างงี้ต้องฉลอง ไอติม ว้าวๆๆๆๆๆ อร่อย (เย็น*น้ามหนักกรูเท่าเดิม)
----------------ต้องไปworkshopงานรับเพื่อนใหม่ ม่ายได้อยู่บ้าน กลับมาน้ามหนักลด----------------
เอ๊ะ* หรือว่าต้องม่ายอยู่บ้าน ได้ๆๆๆๆ ทันทีเสาร์ไปสวน อาทิตย์ไปเซ็นทรัล จันทร์.อังคาร ไปบ้านเพื่อน +ว่ายน้าม โอวมายก็อด* น้ามหนักลดลงอย่างต่อเนื่อง
ดีจายๆๆๆๆ อย่างนี้สิ แต่อาทิตหน้าม่ายมีที่ไปทั้งอาทิต ต้องอยู่บ้าน เปนโรคทรัพย์จาง ซวยแน่กรู ต้องคอยติดตามต่อไป (แต่ว่าหลังจากงานรับเพื่อนใหม่แร้ว...ชีวิตคงจามีอารายเปลี่ยนแปลงมากขึ้น)
*สวนจตุจักรดูดเงินจากระเป๋ากรูไปเกือบหกพันบาทไทย เล่นเอาแม่ค้าสามารถตั้งตัวได้ เอาไปผ่อนบ้านผ่อนรถกันได้เรยทีเดียวเชียว
*ดาร์วินชี่โค้ด---หลอนกรูเหมือนดูหนังผี กัวถูกไอคนขาวๆซีดๆมาบีบคอ หั้ยไอจูนโทรมาเช็คระหว่างกลับบ้านอยู่เนืองๆ กัวตายระหว่างทาง
*x-men 3เข้าแร้ว นังเบียร์รอหั้ยช้านดูภาค1 ภาค2 ก่อนนะ
*หนุ่มเอ8 และเอ5 ทำให้การไปเปนพี่เลี้ยงรับเพื่อนใหม่ของชั้นมีความสุขขึ้น โลกนี้ช่างสดใส*0*
*อัพบล็อคไปหลายที มีอุปสรรค เอาอีกดิ ครั้งนี้ถ้าม่ายติด ม่ายมาอัพแร้ววว เซร็ง
*เมื่อไหร่จามีอะเนอร์จี้ มาก่านี้นะ
******อยู่ในโหมดลดความอ้วนอย่างจิงจัง*******

HOURLY:มาราธอน

:ตู๊ดดด....อีหยุ้นที่นัดไว้อะกุเลื่อนเปนวันศุกร์ได้ปะ
:ไอห่าาา เด๋วก้อเปิดเทอมพอดี กุว่าม่ายได้ทำ เออเออได้ 12 ช่ายมะคราวเน้ถ้าเมิงเปลี่ยนจายกุม่ายรอเมิงแร้วนะ
:(จากคำขู่ของมัน)เออน่าาา..ไปแน่ๆตกลงเจอกัน12 นะ
------วันต่อมา-------
:กริ๊งงง..อีอ้วน บ้านเมิงอะ12วันวิสาขบูชา เมิงจาไปไหว้พระหรอ เค้าก้อหยุดกานทั้งน้าน
:อ้าวววหรอเมิง ก้อกุม่ายรู้หนิ
-------ตกลงว่านัดเปนวันจันทร์-------
*คืนวันอาทิตย์
:ตู๊ดดด...ไอหยุ้นตกลงเจอกัน10โมงนะ
:เอออ....เมิง คือกุมาค้างบ้านเพื่อนเลื่อนเปนวันอังคารได้ไม๊วะ
:ไอสาดด..(แร้วพอกุเลื่อนมาด่ากุ)พอดีก้อเปิดเทอมเม่งม่ายได้ทำ
:ก้อกุมานอนบ้านเพื่อน กุกัวว่าจากลับบ้านม่ายทัน
:เออ ก้อได้ฟระ เจอวันอังคาร10โมงนะเมิง
*คืนวันจันทร์
:อ้วน พุ่งเน้ต้องเอา.........(รายละเอียดต่างๆ)..............มาด้วย
:เออได้ได้
:เออตกลงเจอกาน10โมงนะเมิง(กำชับ)
-------------------------
ตั้งปลุกไว้7.30 กะว่าจาเตรียมเอกสารไว้ให้พร้อมแร้วค่อยออกจากบ้านซัก9.15 เผื่อๆๆๆไว้ แต่ทว่าาา ไม่เปนไปตามน้าน
นาฬิกาปลุกดัง...... กดปิด....แร้วหลับไป.......
9.30 ไอหยุ้นโทรมา ตกใจตื่นมันถามว่ายังม่ายออกจากบ้านอีกหรอ ซวยยยยแร้วววว.....ตอบกลับไปว่า"เออ กุกำลังจาออก" พอวางสายปุ๊บกุวิ่งสปีดอาบน้ามสระผมแต่งตัวเป่าผม ทุกอย่างเส็ดในเวลา 8 นาทีได้ 9.40 แระกุต้องมาปิดบ้าน แม่ดันเปิดประตูหน้าต่างเกือบทุกบาน แร้ววกุต้องมาคอยตามปิด ......ได้ฤกษ์ออกจากบ้าน 9.57 ม่ายไหวแร้วว อีหยุ้นด่ากุกระจาย ต้องนั่งแท๊กซี่ไป เปนทางเลือกสุดท้าย...ขึ้นรถ
"พี่ๆไปเซ็นทรัล ลาดพร้าวเร็วที่สุด 15 นาทีได้ไม๊"// "โห.. น้อง ม่ายได้หรอก ครายจาไปทำได้" // "ครึ่งชั่วโมงได้ไม๊ " // "โอเค" //"พี่ไปทางลัดที่มันม่ายต้องผ่านเมเจอร์นะ จาได้ม่ายติด"
แท๊กซี่หักมุมกระทันหันพาเข้าซอยเปลี่ยว ซวยแร้วกุ "พี่ไปทางไหนอ่า" // "โห น้อง เนี่ยทางลัดจำไว้" -----จากนั้นเลี้ยวหักมุมประมาน28 เลี้ยวได้----ออกมาถนนใหญ่ตรงเมเจอร์พอดี (ฮ่วยยย กุบอกว่าหั้ยไปทางที่มันม่ายต้องผ่านเมเจอร์ สาด ดันออกมาตรงพอดี)เร่งสปีดไปถึงเซ็นทรัล ณ เวลา10.27...."หยุ้น กุถึงแระ เด๋วกุซีร็อคเอกสารก่อน"// "เออ เจอที่แม๊ค"
-----*แม๊ค นั่งกรอกใบสมัครกันโหคำถามมากมาย กุกะหยุ้นนั่งคิดซร้า บาดใจตอบแบบนางสาวไทยอาย อีหยุ้นถึงกับบอกว่า"โหย เมิงเค้าอ่านแค่นี้ก้อรับแร้วเมิง" ขอเสริมนิด ความโง่ขอกุ เค้าบอกให้เอาวุฒิม.ปลายมาเปนหลักฐาน แร้วเอาอารายมารู้ไม๊ ...เอาทรานสคริบมา อีหยุ้นถึงกับฮาแตก บอกว่าเมิงเล่นมีเกรดหั้ยเค้าดูด้วย ดีว่ะ //อีกเรื่อง เค้าหั้ยกรอกว่าพิมดีดภาษาไทย อังกฤษได้กี่คำต่อนาที น่านนน โชว์สปีรีต หยุ้นเขียน 45/60 ม่ายได้แระกุต้องดูดี เขียน 50/50ว้าววว พอหยุ้นเหนดังนั้น "555+สาดดดเมิงเยอะกว่ากุอีก"(ความจิงกุเปนคนพิมช้ามากกกกนั่งจิ้มทีละตัว50คำต่อชั่วโมง)---กรอกเอกสารมากมาย ได้ฤกษ์ออกจากเซ็นทรัล เกือบเที่ยง--"ไอหยุ้นไกลป่าววะ" // "เดินอีกนิดหน่อย ไม่มากหรอเมิง"
---*ไปถึง ณ รถไฟใต้ดินสถานีเพชรบุรี---"หยุ้นเมิงรู้ทางออกช่ายไม๊ว่าออกทางไหนอ่า"// "กุรู้กุรู้"---หยุ้นพาไปทางออก 2
"เฮ้ยยเมิงมาดูแผนที่ สาดดดพาไปทางผิด"
---*กลับไปทางออก 1--- "เดินไปทางนี้ชัว" เดินตรงไปได้ซักระยะอีหยุ้นเหลือบกลับไปดูข้างหลัง ฮ่วยยเมิง ผิดทางว่ะ "สาดด..เมิงไหนนบอกรู้ทาง"
--*ทางออก 3 อันนี้ถูกแระ--- ..เดินไปไกลกว่าที่คุณคิด พร้อมกับแสงแดดที่แผดเผาถึงตึกสำนักงาน เหงื่อชุ่ม..ไปถึงบอกเค้าว่ามาสมัครงานparttime เค้าให้บัตร ใบสมัครมาแร้วพาไปนั่งกรอก (แร้วที่กุอุตส่าห์นั่งเขียนตอนเช้าเพื่อออ) กรอกไปจนเส็ดเอาไปส่ง เค้าตรวจตรงนั้นเรยตรงที่เปนคำถามเชิงจิตวิทยา เต็ม15 เค้าตรวจของหยุ้นก่อน โชะๆๆ ได้10 กุคิดในใจ(ถ้ากุได้น้อยกุจาได้ทำงานไม๊)โชะๆๆตรากุ ผิดคาด!!!ได้ 14 ว้าวววววไฮโซ อีหยุ้นถึงกับด่ากุว่าเปนโรคจิตรึป่าวว ได้เยอะเกิ๊น (ทามมายเวลาสอบม่ายเปนแบบนี้บ้างฟระ) เอกสารเส็ดเรียบร้อย "เออจารู้ผลเมื่อไหร่คะ"//"อีกประมาณ2อาทิตย์เราจะติดต่อกลับไปนะคะ" ----เปิดเทอมพอดี(-_-")
----*ขากลับ---- "อ้วน ไปตึกแกรมมี่ไม๊ อยู่ไม่ไกล"//"จิงหรอ เออดีกุม่ายเคยไปอยากไปๆ" .....เดินไปตึกแกรมมี่.....
แต่ความจิงแร้ววอีหยุ้นมันโม้กุ เดินไกลมั่กกกกกุว่าหลายกิโล พอถึงตึกแกรมมี่เปิดประตูเข้าไปปุ๊บอีหยุ้นจาพาตรงไปขึ้นลิฟท์ทันที แต่กุถามว่า"เมิงรู้หรอจาไปชั้นไหน" //...ยิ้ม..."กุก้อม่ายรู้"//"สาดด เมิงนี่"---เดินสำรวจซักพัก "แม่งม่ายมีอารายเรยไปหารัยกินที่สยามดีกว่า" //"หยุ้น หั้ยกุเดินกลับไปทางเมื่อกี๊หรอ"//"ม่าย..เมิงเดินไปอีกนิดขึ้นบีทีเอสได้"//"ม่ายไกลช่ายไม๊เมิง"//"เออ นิดเดียว"----มันหลอกกุอีกแร้วว ไกลลิบคราวนี้ไกลมากกก ถึงบีทีเอสสุขุมวิทเหงื่อมชะอุ่มมั่กๆ ไปถึงบีทีเอสสยามหยุ้นพาออกทางพารากอน "หยุ้นทามมาย เมิงออกทางนี้ฟระ"(จาไปกินฟู้ดคอนเนอร์ชั้น4 สยาม กรูสงสัย)/"ทางนี้แหละ"
----*พารากอน---- "เออว่ะ ทามมายมาทางนี้วะ"//"ฮ่วยยเอาอีกแระเมิง"//อีหยุ้นกลบเกลื่อนบอกว่า "กุมาตากแอร์" แร้วก้อเดินกันไปที่สยาม
-----*ฟู้ดคอนเนอร์-----กินข้าวกัน ที่น่าดีจาย กิน้ามลำไย หั้ยลำไยมาอย่างกับกินชาไข่มุก เยอะมากกก คนขายใจดี^__^ กินเส็ดเรียบร้อยไปเดินดูมือถือที่มาบุญครองต่อ ตอนแรกม่ายอยากได้ม่ายได้สนใจมือถือรุ่นใหม่ แต่เดินไปได้ซัก2ร้าน กิเลสถามหา จาเอาจาเอา รอก่อนเถอะเด๋วได้ทำงานแร้วจามาซื้อ แต่อีหยุ้นอยากได้ SonyEricsson W810i ราคาสู๊งงงสูง กุถามว่าแร้วจาซื้อเมือไหร่ อีหยุ้นบอกว่ารอราคาตกก่อน กุถามว่าอีกนานไม๊ หยุ้นบอก"ปีหน้า" แร้วจามารีบดูทำเพื่อออ เกือบจาสี่โมงแร้ววก้อได้เวลากลับบ้าน แยกย้ายกันไปตามระเบียบ ถือเปนหนึ่งวันมาราธอนจิงจิง
*ปล. ไอหยุ้น กุปวดขามากกกกก รองเท้ากัด สาดด...บอกว่าม่ายไกลๆทุกครั้ง กุว่าเหมือนพาไปแข่งเดินวิบาก มาราธอนมากมาก
*ปล. เกรดออก เส้า*0*
*ปล. อารายฟระ จาเปิดเทอมแระยังม่ายทันได้พักผ่อนเรย...เหอเหอ
*ปล. จาไปบางแสนกะเพื่อนๆแระ ลั่นล้าา เด๋วจาไปเล่นน้ามเผื่อ....
*ปล. คิดถึงทุ๊กกกคน อยากเจอๆๆ อยากเม้าท์ๆๆ มิสๆๆทุกคนน้า ^____^

SUMMER!!!!!

ช่วงเน้ปิดเทอม เหนผลทันตาความอ้วนเข้าครอบงำ ทำให้ Return To Swimming!! ว่ายนำม่ายเปนเรยเลิกว่ายมาตั้งแต่ป.4 คิดอยากจาฝึก......ชวนสมุนที่บ้านไปเปนเพื่อน....สมุนตอบรับ "โอเค" ไปว่ายได้2วัน
ว้าวววววว......ว่ายเปนแร้นนน ดีจายดีจาย แต่ไปกับเดอะแกงค์ เรยดูกลมกลืนคล้ายคลึงเดกป.6 ทำหั้ยเกิดการเข้าใจผิด คือว่า ณ สระว่ายน้าม มันมีเจ้าถิ่นครับทั่น!! เปนเดกป.6ประมาณน้านม่ายน่าเกิน มี3คน โหๆๆๆพอดีกะเดอะแกงค์เราเร้ย สงครามจึงเกิด แกงค์เจ้าถิ่นมันมาหัวเราะท่าช้านว่ายน้าม คือเพิ่งหัดช่ายม้าามันยังม่ายเข้าที่ สมุนช้านเหนเรยมารายงาน น่านนนมาเล่นกะครายม่ายเล่นมาเล่นกะมะปราง มีรึจายอมเด็ก เดอะแกงค์ของเราก้อเข้าไปใกล้ๆๆมันแร้วช้านก้อสั่งให้สมุนหัวเราะดังๆๆ หัวเราะใส่มันแร้วทำหน้าตากวนตีน... ได้ผล เจ้าถิ่นชะงัก ตกใจพวกเน้มันเปนอาราย บอสเรยเรียกประชุมความคืบหน้ารายงานผลว่าสำเร็จ จะทำยังงัยต่อดี คุยไปคุยมามองไปใต้สระ น่าน..มันแอบส่งคนมาฟังใต้น้าม คิดดู ม่ายยอมทีนี้ เจ้าถิ่นเริ่มพูดเสียงดังว่าอย่างโง้นอย่างงี้ประมาณว่า คุยข่ม(ไม่สามารถระบุได้หมดมีเยอะมาก)เดอะแกงค์เราอยู่เฉยม่ายได้โต้ตอบทุกกรณี ยกตัวอย่างเช่น เจ้าถิ่นพูดแร้วทำหน้าตอแหลเกินเด็กป.6"เนี่ยๆพวกเราอย่างลงไปลึกๆๆเรยมันอันตรายคุณแม่เราเค้าสั่งไว้" เดอะแกงค์เกิดอาการหมั่นไส้เรยพูดกลับว่า "เนี่ยๆคุณแม่เราอะ สั่งไว้ว่าหั้ยเล่นลึกๆที่ตื้นๆอะสำหรับเด็กๆเท่านั้นแหละ"ทำหน้ากวนตีนประกอบ ดังนั้นเจ้าถิ่นโต้ตอบยังงัยรู้มะ มันบอกว่า"ลึกๆอะว่ายบ่อยแร้ว เบื่อเน๊อะพวกเรา"........สมุนได้ยินบอกหั้ยบอสใหญ่โชว์สปีริต น่าน...ซวยกรู ได้บอสทำได้ ว่ายโชว์ครับท่าน 1รอบ แทบตายเหนื่อยโคด... เจ้าถิ่นโชว์บ้างมันเล่นว่ายเกือบ10 รอบหรือมากกว่าดังนั้นเดอะแกงค์ในฐานะบอสใหญ่มีคำสั่งว่า "ยอมมันเถอะ" สงครามเปนอันสิ้นสุด แต่เจ้าถิ่นมันม่ายยอมเลิก ณ ห้องเปลี่ยนชุดมันแอบมาดูตอนเดอะแกงค์อาบน้าม "แค้น" ได้ๆๆๆโต้ตอบขั้นไม้ตายในห้องเปลี่ยนชุดม่ายมีใครอยู่พวกเจ้าถิ่นมันเข้าไปอาบน้ามกันแร้ว เดอะแกงค์แอบปิดไฟ ฮ่าาา..ได้ผล เสียงกรี๊ดดังสนั่น เดอะแกงค์เดินออกไปอย่างมีชัย...หลังจากกลับจากว่ายน้ามแร้ว เหนื่อยงัย กินข้าวได้มากขึ้น 3 ชามแค่ครึ่งกระเพาะ แร้วกรูจาผอมได้ไม๊........*0*

Which's THE BEST choice???

จากที่เรียนภาษาญี่ปุ่นมาได้ซักพักแร้นน เรยคิดว่าอยากจามีชื่อเสียงเรียงนามเปนภาษาญี่ปุ่นบ้าง
เรยเข้าเวปที่แปลชื่อไทยเปนภาษาญี่ปุ่น โห..........คราวนี้เรยได้ตัวเลือกมาพรึบ
เลือกม่ายถูกอ่าาา ถูกใจมากมาย จาก "บุณยกร"ได้ดังนี้

• 久美子 Kumiko (eternal beautiful child)
• 吉国 Yoshikuni (good fortune country)
• 猿渡 Saruwatari (monkey on a crossing bridge) ลิง!!! จาดีหรอ
• 弓美 Yumi (beautiful bow, as in bow and arrow)
• 歩 Ayumi (walk, deeper meaning: walk your own way)
• 愛恵 Itoe (bless with love)
• 藤原 Fujiwara (wisteria fields)
• 美晴 Miharu (beautiful clear sky)
• 秋本 Akimoto (autumn book)

WoW!! ชื่อไหนดีอ่าาา.... real japanese name generator! ^__^